Ik voel de behoefte om dit nu op te schrijven, nu het nog vers in mijn geheugen ligt. Twee weken geleden is mijn moeder overleden. Het was geen verrassing. Ze had de afgelopen 12 tot 18 maanden aan een vreselijke ziekte geleden en hoewel haar overlijden geen verrassing was, was het toch een schok. Hartverscheurend, zo bleek, en het kostte veel werk. Gelukkig heeft ze ons een aantal gedeeltelijke uitvaartwensen nagelaten. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe we het zonder die wensen hadden moeten redden; het zou een nachtmerrie zijn geweest om alles te regelen.
Mijn moeder was een zeer vastberaden vrouw. Zo vastberaden zelfs dat ze wist waar haar begrafenis zou plaatsvinden, wie erbij moest zijn, waar we na afloop naartoe zouden gaan, of ze gecremeerd of begraven wilde worden en waar haar stoffelijke resten na de begrafenis naartoe moesten. Deze informatie maakte ons leven zoveel gemakkelijker. Wat ze ons echter niet vertelde, waren de kleinere details, zoals welke muziek ze mooi vond, of er voordrachten zouden zijn of iets dergelijks. Het feit dat ze geen muziekvoorkeuren had, was eigenlijk een groot probleem en zorgde voor veel stress. Een week lang zochten we naar de perfecte muziek voor iemand die alleen maar naar de radio luisterde. Behalve dan in haar auto. Daar vonden we cd's die ons de aanwijzingen gaven die we nodig hadden om de dienst op haar af te stemmen. Ik wou dat ze die informatie wel in haar wensen had opgenomen, wij allemaal trouwens.
Er werd ook met andere zaken rekening gehouden. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk een testament is. Gelukkig maken we ons als familie niet echt druk om geld, maar toch maakte het feit dat mijn moeder opschreef wat ze wilde, het leven zoveel makkelijker. Dat ik pas twee dagen na haar overlijden hoorde dat ik executeur was, was wel even schrikken. Het zou handig zijn geweest om dat gesprek van tevoren te hebben gehad 😂 Maar je kunt niet alles hebben.
Een andere verrassing was hoe de geografie van het eiland Man ook van invloed was op de wensen van mijn moeder. Ze zou sowieso de lokale uitvaartondernemer inschakelen, daar was geen twijfel over mogelijk. Maar omdat we allemaal zo ver mogelijk naar het noorden en zuiden van het eiland verspreid woonden, maakte dat de logistiek van het organiseren ontzettend moeilijk. Gelukkig was het verlof geen probleem voor onze werkgevers, maar het zorgde wel voor extra stress. Ik probeer dit vanuit een praktisch oogpunt te schrijven en zo min mogelijk emotie te tonen, maar achteraf gezien zouden de dingen ongetwijfeld anders zijn aangepakt. Telefonisch met de voorganger over mijn moeder praten was niet ideaal, ik ben beleefd, maar omdat er iemand thuis moest zijn terwijl de spullen werden opgehaald, was iets anders niet mogelijk. Gelukkig kon mijn broer er persoonlijk bij zijn, maar niet iedereen heeft dat geluk.
Tot slot wil ik nog het Isle of Man Hospice noemen. We hebben enorm veel geluk dat ze er zijn en ik vind het walgelijk dat hun financiering als een politieke voetbal wordt gebruikt. Als ik iemand in een vergelijkbare situatie, waarvan je weet wat er gaat gebeuren, één advies mag geven, dan is het om zo vroeg mogelijk contact op te nemen met het Hospice. Wat ze voor ons hebben gedaan, is niet in woorden uit te drukken. Ik kan me niet voorstellen dat mijn moeder in dezelfde situatie in Nobles zou zitten.
Praktische stappen die u kunt ondernemen
Voltooi het Hospice Advanced Care Plan.
Maak uw uitvaartwensen compleet met behulp van een lokale uitvaartverzorger.
Maak een testament en zorg ervoor dat u het ondertekent.
Het allerbelangrijkste is om met je familie te praten en hen te laten weten wat je hebt gedaan en wat je wilt. Sterven is al moeilijk genoeg. Ik heb nog niet eens echt de kans gehad om te rouwen, omdat er eerst van alles geregeld moest worden. Van wat er met het lichaam gebeurt, het registreren van een overlijden, het organiseren van een begrafenis, het leeghalen van een huis (begin me niet over de deadlines daarvoor) tot het op orde brengen van de praktische zaken en het leven van je dierbaren. Als ik er iets van geleerd heb, is het dat ik er alles aan zal doen om het de mensen die ik achterlaat makkelijker te maken.